iran

.

iki elma, beş pirinç...

havana...

.

yolculuk...

.

...

.

somali...

oysa ki...

yazmadığın bir hikayede
uzun
ya da kısa vadede
az bir az keşfediyorsun, öteki olabilmeyi, yerine koyabilmeyi, geride durabilmeyi... öğreniyorsun

oysa ki diyerek çıkarmaya çalıştım,

günlerdir boş sayfalar,

çıkaramıyorum.

bahara tanışıklı gökyüzüne,

"kentin karalığı"nı çevreleyen gök aydınlığına,

cıvıldaşan -sokağımda yok çocuklar, ama olan bir sürü sokak olduğu eminliği ile- çocukların gülyüzlülüklerine,

tam şu an özsuyundan sıyrılıp hayata tanışan bir tay'ın, kabuğunu gagalayıp hayata çıkan bir serçe'nin doğuşlar'ına,

'bir elmanın ikiye kesilip, bir parçasının bir başka ele uzatıldığına' eminliğime

rağmen

rağmen

girdaplığı ve karalığı ve katranlığı ağır basıyor, "görünen ve duyulanın"

içine doğulan bu dünyanın iyiye gitmeyecek, değişmeyecek olmasının yarattığı ümitsizliği

her an, her an sıkılan bir kurşunun alıp götürdüğü bir soluğun olacağını biliyor, bilecek olmanın -neden her soluğun ölüşü içimden bir soluk koparıyor, kim olursa, kuzeyde, güneyde, doğuda, ...?- yarattığı ümitsizliği

... bırakıp kaçamıyorsun,

yazmadığın bir hikayede... karşıdan bakıyorsun, herşeye yıldızlardan daha uzak daha uzak...

taşıyor, bu beden, bu ruh

artık hiç bir şey besleyemiyor

artık hiç bir şey yeşertemiyor

oysa ki,

oysa ki,

biliyorduk

"su gibi akmak"ın ne demek olduğunu...

1 is 1

1 are 2

you are me

i am you

tango'sunu dinlediğimiz her anın "tek"leşmeye açıklandığını...

ateşler, uçuşmuştu

rüzgar, yanmıştı

gök, akmış

sular, delinmişti

...

oysa ki,

çanağımızda,

çömleğimizde,

çıkın'ımızda,

beslenme çantamızda,

yüreğimizde,

hep, iki elma vardı...

aldığımız tad'ın, karşımızdaki de o tad'ı aldığında katmerlendiğini ne de iyi bilirdik...

oysa ki...

oysa ki,
akşam üzerleri,

eve dönüşler,
gölgeler el'el'e tutuşurken...


oysa ki,
mahallelerde, sokaklarda çocuk sesleri...

babamın ellerimi tuttuğunu,

annemin ellerimi tuttuğunu,

hatırlıyorum

ispanya...

hiç bir şey değişmeyecek...

timor,

sokaktan geçerken bir nişancının...

hiç bir şey değişmeyecek...

hiç bir şey değişmeyecek...

hiç bir şey değişmeyecek...

beyrut...

Dink'in "çutağı"*nın sorduğu...

Bir bebekten bir katil yaratan karanlığı sorgulamadan hiçbir şey yapılmaz kardeşlerim.

bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak bir bebekten katil yaratmak

* ermenice 'keman' demekmiş. bir eş için söylenebilecek, başka bir sıfat olabilir mi?

14 yıl önce bugün de yollardaydı bu ülke insanı...

'uğur'lar olsun demişti insanlar

bugun ise 'sarı gelin'

çok fazla irdelediği ve konuştuğu için bombalanan'ın ardından

çok fazla irdelediği ve konuştuğu için kurşunlanan'ın ardından

toplumsal duyarlılığın artık 'çok şeyi' değiştireceği umud'undan bahsediliyordu, 'mumlar' çoğalacaktı

'herkes ermeni'ydi, herkes müslümandı, herkes ...'

'herkes tek bir kişiydi'

'hepimiz insandık'

ruh'ları Şad'olsun...

hiç birşey değişmeyecek...

A Palestinian girl holds a banner depicting ten-year-old girl Abeer Aramin during a commemoration ceremony at her school in the West Bank village of Anata, near Ramallah. Abeer was critically wounded during a protest against the controversial Israeli barrier in Anata and later died in hospital.

hiç birşey değişmeyecek...